„— Pioruny! — wykrzyknął. — Kopiemy jak wszyscy diabli. Od rana wygrzebaliśmy dół na dwadzieścia stóp ani ociupinki mniej. Od dziesięciu lat nie kopaliśmy tak prędko.
Począł ich ciągnąć wołając, by szli za nim. Sam ruszył biegiem i poprowadził ich przez podwórko za dom. Zatrzymali się raptownie nad samą krawędzią oświetlonego latarnią dołu, wykopanego tuż przy domu. Na dnie Shaw, Buck i Czarny Sam wyrzucali łopatami glinę. Naprzeciw nich stał Wuj Feliks z drugą latarnią i strzelbą. Obok niego ujrzeli jakiegoś człowieka, który w migotliwym świetle wyglądał jak duch.
1— Kto to jest — zapytał Will.
TjTay Tay krzyknął na Bucka i Shawa. Z mroku wy
nurzyła się nagle Gryzelda.
— Chłopaki! — zawołał Tay Tay. — Tyramy dziś od samego rana i chyba czas już przerwać i trochę odsapnąć. Przyjechał Will, więc zaczniemy jutro skoro świt. Wyłaźcie i przywitajcie się z gośćmi.
Buck odrzucił łopatę, ale Shaw dalej dziabał kilofem twardą glinę. Buck zaczął go namawiać, żeby dał spokój na dzisiaj i odpoczął. Czarny Sam już gramolił się z wykopu.
Gryzelda i Jill weszły do domu i pozapalały lampy.
— Dziewczęta, głodny jestem jak wszyscy diabli! — powiedział Tay Tay.
Wuj Feliks podniósł stojącą u jego stóp latarnią i trącił nieznajomego kolbą strzelby. Popychając go przed sobą ruszył naokoło domu do stajni.“(16)