a prawdopodobne kierunki uderzeń

„a) prawdopodobne kierunki uderzeń niemieckich i przypuszczalne siły, jakie będą użyte przeciwko nam na każdym z tych kierunków;
b) rejony odwodów operacyjnych i strategicznych przeciwnika;
c) niebezpieczeństwa stąd płynące i słabe punkty ugrupowania polskiego;
d) dogodne strefy przejściowego oporu aż do linii Wisły i Sanu.
Zamiarem moim było złożyć jak najszybciej osobiste sprawozdanie z odbytej inspekcji i przy tej okazji, pomimo braku formalnych podstaw, poruszyć pewne kwestie natury operacyjnej, które uważałem za szczególnie niepokojące. Głównie chodziło mi o silniejsze ukształtowanie skrzydeł, zwłaszcza skrzydła południowego; pragnąłem wykazać niebezpieczeństwo, grożące armiom generała Rómmla, Kutrzeby i Bortnowskiego na skutek stwierdzonej przeze mnie osobiście słabości naszego ugrupowania na styku armii „Łódź" i armii „Kraków".
Podpułkownik Wiśniowski doręczył mi swój referat po dwudziestu godzinach pracy. Trzeba przyznać, że dobra praca naszego wywiadu pozwoliła odtworzyć wyrazisty i prawie kompletny obraz rozwinięcia sił niemieckich.
W rejonach koncentracji wzdłuż granic Polski było wówczas zidentyfikowanych ponad pięćdziesiąt dywizji przeciwnika, w tej liczbie wszystkie dywizje pancerne i lekkie, z wyjątkiem jednej, pozostawionej na froncie zachodnim. Ponad dwa tysiące samolotów stało w pogotowiu na lotniskach w pobliżu naszej granicy. Gros sił lądowych, a więc piętnaście do szesnastu dywizji piechoty, dwie dywizje pancerne i dwie lekkie stały na Śląsku niemieckim, głównie w czworoboku Kluczbork — Oleśnica — Opole — Wrocław. W rejonie na zachód i na południe od Śląska Cieszyńskiego oraz w zachodniej Słowacji Niemcy zgromadzili dalszych kilkanaście wielkich jednostek, wśród nich jedną dywizję pancerną i jedną lekką. W Prusach Wschodnich stało w pogotowiu dziewięć wielkich jednostek. Najtrudniej było odcyfrować sytuację w Prusach Zachodnich , gdzie zdo“(1)