„Billot przyjrzał się tej wewnętrznej rewolucji i tubalnym głosem zawołał
— Który z was nazywa się Sebastian Gilbert
— Ja! — odpowiedział pewien piętnastoletni młodzieniec, piękny niczym panna, a który wspomagany przez paru swoich kolegów dźwigał właśnie drabinę, by przedostać się przez mur, wobec tego, że sforsowanie sztachet okazało się zbyt trudne.
— Zbliż się, mój drogi!
— Czego pan sobie życzy ode mnie — zapytał młody Sebastian.
— Czy macie zamiar uprowadzić go ze sobą — zawołał dyrektor, przerażony widokiem dwóch uzbrojonych ludzi, przy czym jieden z nich — ten właśnie, który się zwracał do młodego Gilberta — był cały zbroczony krwią.
Młodzieniec również z ogromnym zdziwieniem przyglądał się obi przybyłym, daremnie usiłując rozpoznać w jednym z nich swego przybranego brata Pitou, który zdążył od czasu rozstania się tak bardzo urosnąć i w tym przebraniu wojaka był tym bardziej trudny do poznania.
— Uprowadzić — zawołał Billot. — Ja miałbym uprowadzić syna doktora Gilberta, narazić go na coś złego w tym zamieszaniu O, nie! Nigdy!
— A więc widzisz, Sebastianie, szalony chłopcze — przemówił dyrektor — nawet twoi przyjaciele nie chcą ciebie... Bo przypuszczam, że panowie są jego przyjaciółmi. Więc uspokójcie się, moi drodzy wychowankowie... — wołał dyrektor — usłuchajcie mnie... Rozkazuję wam... Błagam was!“(6)