„Dalej wszystko szło jak po maśle. Niby to. Anonimowy oficer znalazł chwilkę wolnego czasu i już po kwadransie u niej się stawił. Był bardzo, bardzo przystojny — to pani majorowa może stwierdzić, nie odsłoniwszy przy tym żadnej tajemnicy. Właściwie nie tyle nawet przystojny, co wyjątkowo męski. Wie pan mecenas, coś... jakby połączenie Osterwy i Jaracza. Pan mecenas mnie rozumie Wiało od niego sztabową dyskrecją i zasadniczą małomównością. Za to jeżeli coś rzekł, to właściwie trudno było coś zrozumieć, gdyż robił to tak oględnie i tak jakoś przeuroczo omijając tematy — tematy, co jego rozmówcę akurat interesowały. Innymi słowami nie wypowiadał się nigdy i po rozmowie z nim miało się wrażenie, że w ręku nie pozostało nic — samo tylko powietrze między palcami. Un homme comme il faut w każdym calu! W Polsce istnieje co najmniej paręset tysięcy Janów, więc majorowa nie popełni grzechu, jeżeli powie że właśnie Jan mu było na imię. Pan Janek.
Ma się rozumieć pan Janek munduru nie nosił, lecz stawił się w nienagannie skrojonym flanelowym ubraniu koloru mokrej piaszczystej plaży, jeżeli tak można przyrównać, szarobrązowego i bardzo dla niego twarzowego. Ale modnisiem czy jakimś rzucającym się w oczy krzykliwym strojnisiem nie był, broń Boże. Nie wiem, czy pan mecenas w tym się orientuje taka rzecz jak specjalne strojenie się, jest w ich fachu niedopuszczalna. Fach ten wymaga nie zwracania na siebie uwagi, prosi o zlanie się z szarym tłumem przechodniów. Zbyt dobrze ubrany osobnik byłby się wybijał, zanadto by utkwił w ludzkiej pamięci, a jasne jest, że w ich fachu należy przede wszystkim nie być jasnym — pozostawać w cieniu, w anonimacie!“(3)