„Podał więc król rękę Andrei, a ona położyła koniuszki pałających palców na obciągniętej rękawiczką ręce króla. Szli w kierunku pawilonu, gdzie miała się znajdować małżonka delfina w towarzystwie architekta i naczelnego inżyniera.
Możemy zaręczyć, że Ludwik XV, jakkolwiek nie przepadał za dłuższymi przechadzkami, tym razem jednak dla zaprowadzenia Andrei do małego Trianon wybrał najdłuższą drogę. Dwaj oficerowie, kroczący w oddaleniu za królem, zauważyli to i utyskiwali z tego powodu, bo byli lekko ubrani i zaczynał im dokuczać wieczorny chłód.
Król i Andrea nie znaleźli małżonki delfina tam, gdzie spodziewali się ją zastać, ponieważ spóźnili się trochę. Maria Antonina opuściła już to miejsce, gdyż nie chciała kazać czekać na siebie delfinowi, który najchętniej spożywał wieczerzę między godziną szóstą a siódmą.
A że delfin był bardzo punktualny, Jej Królewska Mość musiała się nawet nieco pośpieszyć, aby zdążyć na czas. Stał już na progu salonu, aby jak tylko zjawi się marszałek, być czym prędzej w sali jadalnej.
Stół był zastawiony na dwie osoby, to jest dla dostojnych" gospodarzy. Zajmowali oni środek stołu, zostawiając zawsze, nawet kiedy byli zaproszeni goście, wolny koniec stołu na wypadek niespodziewanych odwiedzin króla.“(7)