„Przed 20 laty odkryto dosyć bogate złoża siarki u nas, w okolicach Tarnobrzegu. Nie mają one większego znaczenia w skali światowej, ale dostatecznie wielkie dla naszego kraju.
Na świecie duże złoża siarki występują na Sycylii, w Stanach Zjednoczonych (Luizjana, Teksas), w ZSRR i w Japonii. Poza tym wchodzi ona w skład wielu minerałów skorupy ziemskiej w postaci siarczków żelaza (FeS2), ołowiu
(PbS), cynku (ZnS) i in. lub w postaci siarczanów gipsu (CaS04 2H20), anhydrytu (CaSO^, kizerytu (MgS04 H20). W wodzie morskiej siarka stanowi 0,09% jej masy w postaci siarczanów. W glebie występuje zarówno w postaci zredukowanej (siarczki), jak też udenionej (siarczany).
Siarczki, wchodzące w skład skał, z których powstają gleby, ulegają łatwo rozkładowi pod wpływem wody i tlenu, na przykład 2FeS+2H20+02 = 2Fe(OH)2+S2. Wydzielana siarka jest utleniana na kwas siarkowy przez bakterie w rodzaju Thiobacillus, rozpowszechnione w glebie. W normalnych warunkach, przy dostępie denu, siarkowodór w glebie nie występuje. Może natomiast występować w bardzo wilgotnych siedliskach, na glebach podmokłych, przy niedostatecznym dostępie denu; są to jednak warunki dla ogromnej większości roślin bardzo niekorzystne, spotykane raczej na mokrych łąkach niż na polach. Poza tym gleby powstające na skałach gipsowych zawierają siarkę już w formie udenionej, jako minerał CaS04 2H20.“(10)