„rotnie. Zły znak, na który tuan nie zwrócił uwagi, zaś Dżebi spała. Słońce stało już wysoko, a my jeszcze wiosłowaliśmy. W południe byliśmy daleko od pościgu. Rzeka płynie szybko, a ludzie wstają późno po świątecznej nocy.
Gaga przerwał, po czym dodał
— Resztę tuan wie. Przez pewien czas tuan Glister i Dżebi byli szczęśliwi. Lecz wróżba burong hantu i umierającego księżyca musiała się spełnić. Cień Gusi leżał między nimi. Więc chociaż tuan kochał ją, pił za dużo, a ona znalazła łaskę w oczach innego i odeszła. Ale tuani znają dalszy ciąg. Ja go pochowałem. Nie było ani jednego białego człowieka w majątku. Kiedy umierał, musiałem mu obiecać, że razem z nim pochowam sprzączkę zawieszoną na jego szyi. To była jedyna rzecz Dżebi, jaką zatrzymał.
— A teraz — Dennis powiedział ostrym tonem patrząc mu uporczywie w oczy.
— Boję się, tuan, bardzo się boję.
— Czego
— Nie wiem. Skradziono srebrną pandang, chociaż nikt nie wiedział, gdzie ją ukryłem. Pandang nie ma dla nikogo wartości, tylko dla naszego szczepu. Od lat zostawiali tę sprawę w spokoju. Ale, tuan, oni nigdy nie zapominają. W dużej, błękitnej wazie poślubionej Dżebi mieszka zły duch Maboga. W ostatnich czasach na mój szczep spadło wiele nieszczęść; bawoły nie rodziły młodych, zboża więdły. Boję się, tuan.“(13)